Eg koser meg med Thomas J. R. Marthinsens bok Du. På coveret står det "Fortellinger". Og dette er ei samling med forteljingar, nokon grensar mot novella, andre står igjen som korte prosastykker. Men dei er fine. Dei er fortalde til mange ulike du-personar, frå eit eller fleire eg, eg er litt usikker. Dei er prega av at forteljaren er ein utanforståande i forhald til hovudpersonen, og dette gjer at det blir lagt stor vekt på dei ytre, sanselege tinga som blir skildra.
Eg les ei forteljing, stoppar opp og tar ein liten pause før eg les neste. Dette er ei bok eg kjem til å bruke lang tid på, sjølv om ho bare er omlag 200 sider. Eg vil lese sakte og få med meg detaljane og stemninga i alle dei korte tekstane.
