2. desember - Thomas Marco Blatt

For litt over eit år sidan blei eg kjendt med Thomas Marco Blatt, gjennom diktsamlinga Overalt bor det folk, ei samling eg har bladd gjennom med jamne mellomrom, kor eg stadig oppdager nye tekstar eg liker godt. Ein av dei eg har grunna på i det siste er denne:

I

det er alt dette:

det er vinden mellom bygningene

det er de blafrende bladene i parken

det er de fjerne bønneropene,

trikkeskinnene gjennom gatene –

det er folk, møter, det er ord

det er broer mellom alle med lunger

det er regnet når det faller

mot fuktige fortau, dryppende takrenner,

en åpen port inn til en mørk bakgård

til en kald oppgang, en fremmed leilighet

til bokreoler og et gammelt biljardbord

til noe du kaller hjem

til en ukjent datter, et annet liv –

jeg går mot oktober eller november

og det er alt dette

og hvordan jeg rabler ned ordene

mumler og tenker: hva var det?

er-det-her-du-bor?

rable over ord, falle om

og bli liggende på gulvet,

vinteren hadde kommet

over natten

(Frå Overalt bor det folk - 2008)

Thomas Marco Blatt

Overalt bor det folk
Kolon forlag 2008
54 sider


I 2006 fekk Thomas Marco Blatt Tarjei Vesaas' debutantpris for diktsamlinga Slik vil jeg måle opp verden. Den 20. august ga han ut bok nummer 2, Overalt bor det folk. Dette er ei spennande diktsamling, der heimen står sentralt som eit ledande motiv. Thomas Marco Blatt skriver om korleis folk bur og lever. Han seier sjølv at han ønsker å skrive om myta om heimen og heimen som utopi. Det kommersielle samfunnet har laga klare forventningar til korleis folk skal bu og leve, medan Blatt med denne diktsamlinga forsøker å rokke ved denne tradisjonelle oppfatninga av heimen som ein plass der mor og far og to barn har eit vellukka liv i flott interiør. Den midtre delen av diktsamlinga heiter "The IKEA way of living", og i diktet "The IKEA way of living II", som er ein parafrase på Obstfelders "Regn", tar han eit oppgjer med drømmen om den vakre og vellukka heimen. Dei siste strofene i diktet går slik: "en er en og to er to/vi fyller en bil/vi flytter i lag/det likner en drøm/alt ender en dag. Her klipper han i stykker glansbiletet vi har henta frå IKEA-katalogen, og tar dermed eit oppgjer med tendensen til å definere mennesker ut i får materielle faktorar, som ein heim.

Thomas Marco Blatt viser seg å vere ein dyktig poet. Han har gjort eit grundig arbeid og tekstane hans er godt gjennomarbeida. Han bruker språket som eit reiskap, samtidig stiller han opp nokre metapoetiske linjer der han får meg til å tenke gjennom funksjonen til diktet.

Fleire av dikta er også tekstar det går an å gå inn i og bli i. Det er ikkje alle tekstane som er tekstar ein leser for å finne ei meining. Fleire av tekstane er tekstar som ein kan vere i og oppleve stemninga i. Diktet på side 45, om trehusbebyggelsen i Mo er eit slikt dikt som bare kan opplevast. Det same gjelder diktet "Det store diktet om havet" på side 35. Dette er slike dikt som ein må bruke god tid på å lese og som kan lesast mange gonger.

Eg likte Overalt bor det folk og eg gleder meg til å lese meir frå Blatt.